Emir Sokolović ur. w Zenicy 04.05.1961r., swój debiut poetycki, dwujęzyczny zbiór “Gdje i zašto” («Gdzie i dlaczego») opublikował w wydawnictwie “Foreman” z Bergamu we Włoszech. O wspomnianej książce pisał m. in. w czasopiśmie “il micco” włoski krytyk literacki, Salvatore Sorbello, który w ówczesnym czasie był przewodniczącym jury, przyznającego włoskie nagrody narodowe za poezję i prozę. Po publikacji niniejszej książki Sokolović często brał udział w wydarzeniach literackich, m. in. w 1989 r. był jedynym uczestnikiem, pochodzącym z Socjalistycznej Republiki Bośni i Hercegowiny na jugosłowiańskich spotkaniach młodych pisarzy “Majska rukovanja”, które były organizowane drogą anonimowo rozpisanego konkursu przez dom kultury “Buda Tomović” z Titogradu. Potem zdecydował się na publiczne milczenie i dalszą pracę twórczą. Aktywne działanie wznowił dzięki wyrozumiałości dobrych ludzi, kochających Zenicę, fundując pierwszą galerię, sprzedającą obrazy artystyczne. Galeria przetrwała do początku wojny, kiedy to z powodów moralnych została zamknięta. Podczas wojny odmawiał uczestnictwa w sprzedaży dzieł sztuki.
Ponieważ z powodów zdrowotnych nie był zdolny do służby wojskowej, pracował w tym czasie przy ochronie i zapewnieniu środków do życia uchodźcom. Pierwszym, co zrobił w kwestii słowa pisanego, był projekt multimedialny «Apokalipsa», który stanowi spojrzenie autora na szaleństwo, w jakie popadło wówczas całe jego otoczenie; poprzez synestezję wyrażania kreatywnego. Sam projekt został zrealizowany w sali czytelni miejskiej, potem zaś, powtórzony przy pełnej sali na scenie kameralnej Zenickiego Teatru Narodowego. Finałem projektu była adaptacja telewizyjna dla stacji NTV “Zetel”, a potem także TV BiH, co było swoistym precedensem biorąc pod uwagę blokadę informacyjną, w jakiej znajdowało się wówczas całe miasto. Następnie nieodpłatnie śledził wydarzenia kulturalne w kraju dla gazety “Oslobođenje”, aby zapewnić mieszkańcom Zenicy dostęp do informacji na temat tego, co dzieje się w życiu kulturalnym w BiH.
W roku 1994. zważywszy na brak wartościowych treści kulturalnych we współczesnej literaturze, decyduje się wystawić na scenie swój tekst dramatyczny “Paris – ili zalud je razapinjati Krista”, («Parys albo Chrystus na próżno ukrzyżowany»), ogłaszając w radio casting na odtwórców głównych ról. W ten sposób zebrał zainteresowanych nastolatków z ulicy, oferując im rozwojowe zajęcie i odsuwając od tego, na co byli narażeni w swojej codzienności. Kiedy przygotowania zostały zakończone, z nieznanych mu powodów ówczesny dyrektor teatru zablokował dalsze działania, wobec czego premiera sztuki odbyła się już w Teatrze Młodzieżowym w Trawniku.
W roku 1998. na zaproszenie prof. Mustafy Omanovicia, pisarz przyłączył się do Zielonych jako niezależny intelektualista, starając się odbudować zerwane mosty kulturowe i międzyludzkie w regionie.
W tym samym roku, po powrocie, opublikował w bibliofilskim nakładzie dwujęzyczny zbiór poezji «Bio je tada trska», który promował w «siedzibie Karadziordzia» - w Topoli. Był to również pierwszy konkretny przejaw współpracy międzykulturowej pomiędzy dwoma krajami.
W roku 2000., również w Topoli, promował książkowe wydanie dramatu «Parys albo Chrystus na próżno ukrzyżowany», gdzie jako gość specjalny pojawił się wybitny jugosłowiański aktor, Goran Sultanović.
W roku 2002. próbując pokonać kulturalny marazm w mieście, wraz z grupą miłośników i entuzjastów, uczestniczył w planowaniu i realizacji poszczególnych programów w ramach klubu «Eskada». Tamże zorganizował też wystawę stałą obrazów ze swojej kolekcji.
W roku 2003. po dwudziestu latach wytężonej pracy, zakończył swoją pierwszą powieść - “Oslobađanje”, której promocja była prawdziwym szokiem dla zenickich miłośników i wybrańców Muz. Przed niemal pełnym amfiteatrem «Domu górnika» w Zenicy prezentacja dzieła poprzez bogaty program promocyjny zrobiła oszałamiajace wrażenie. Sam program trwał niemal dwie godziny, a kolejne jego punkty i pomieszczenia, w których się odbywały, zmieniały się w sposób płynny; od samodzielnej wystawy malarza Mensura Begičevicia, poprzez najmłodszych wykonawców (uczniów średniej szkoły muzycznej), debiutu oktetu wokalnego “Iskorak”, aż po program gościa specjalnego Edina Karamazowa, który specjalnie na ten występ przyjechał na jeden dzień z Munchen. Wspomniany tytuł doczekał się jak do tej pory drugiego wydania.
Szczególnie dotknięty i poruszony brakiem dostatecznej troski względem osób niewidomych i niedowidzących (informacja o tym dotarła do niego poprzez reportaż w TV Federalnej), Sokolović postanowił zrealizować projekt książki w wersji audio z zamiarem zrekompensowania im trudnego dostępu do kultury. Projekt sfinansował i zrealizował samodzielnie.
Ostatnie autorskie przedsięwzięcie zakończył w roku 2007., a była to «Apokalipsa» dostosowana do odbioru przez osoby niesłyszące i niedosłyszące, co również było osobistą donacją autora wspomnianej grupie ludzi.
W roku 2009. przeszedł eliminacje na następujących konkursach międzynarodowych:
- „WHFANZIN“ – Bośnia i Hercegowina
- „Melničke večeri poezije“ – Bułgaria
- „Antologia opowiadań SF narodów bałkańskich“ czasopisma studentów i doktorantów filologii słowiańskiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu «Balkan United» – Polska.
Opublikowana „Antologia...“ była zarazem początkiem współpracy z tłumaczką Agnieszką Żuchowską-Arent, która przełożyła i umożliwiła inscenizację przedstawienia teatralnego na podstawie tekstu dramatu “Parys albo Chrystus na próżno ukrzyżowany”. Ponieważ premiera przedstawienia została ustalona na 18. kwietnia 2010 r. (nie odbyła się z powodu śmierci i pogrzebu prezydenta Polski oraz jego małżonki), Emir Sokolović spędził cały miesiąc w Polsce. Oprócz obecności na próbach do przedstawienia, w programie jego pobytu zawierały się także odwiedziny na:
-    Katedrze Slawistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie
-    Katedrze Serbistyki Uniwersytetu Wrocławskiego
-    Konferencji Slawistycznej w Sosnowcu zorganizowanej przez Katedrę Slawistyki Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach
-    Katedrze Slawistyki Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsko-Białej
oraz w siedzibie krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, gdzie został zaproszony przez działające przy SPP Koło Młodych